Ik ben Lisa, 27 jaar, uit Merksplas (bij Turnhout, provincie Antwerpen, België).

Omdat ons gezin 3 keer op een verschillende manier met brandwonden werd getroffen, bij ons mama dodelijk, weet ik maar al te goed wat dat allemaal is. Hoewel ik toen ik verbrand werd, nog maar 4 jaar was, heb ik daar nog veel herinneringen aan. Wij hadden toen thuis een garage, mijn vader was garagist. De grote vakantie van 1984 was juist een week bezig toen ons mama buiten alles ging klaarzetten voor fondue. Ze stuurde ons in de garage. Maar ik was altijd zo 'n hevig en nieuwsgierig kind dat ik toch niet binnen kon blijven. Net toen ons mama dat vuur aanstak, liep ik naar buiten. Ik pakte haar rond haar benen en botste zo hard tegen haar op, dat een van ons tegen dat fonduestel stootte en dat over mij viel.

Mijn ouders wisten toen niet dat je met water moest koelen en dat is dan ook niet gebeurd. Omdat ik in brand stond, hebben ze mij over het gras gerold om het vuur gedoofd te krijgen. Ze hebben mij in de auto gezet en zijn zo hard ze konden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gereden. Ik herinner me dat nog goed. Eerst ben ik naar het Sint-Jozefziekenhuis gegaan in Turnhout omdat we toen in Merksplas woonden en dat was het eerste dichtstbijzijnde ziekenhuis dat er was. Ik ben daar helemaal niet goed verzorgd geweest, niet steriel genoeg in de kamer gelegd, mijn kleren en vel werden zo van mijn lichaam getrokken want mijn kleedje was in mijn vel gebrand. Er werd zomaar met naalden in dat verbrand geprikt en ik heb daar de ziel uit mijn lijf gebruld van de pijn, ik herinner me dat nog goed. In Turnhout wilden ze mij houden voor het geld want zo’n verzorging brengt natuurlijk heel wat kosten met zich mee. Tot mijn ouders van een vriend hoorden dat ik naar een brandwondencentrum moest. Ze hebben toen nog heel wat moeite moeten doen om te zorgen dat de dokters mij lieten gaan, het was daar bijna slaande ruzie tussen mijn vader en een dokter. Het was een hete julimaand en toch zijn ze toen met een ambulance van Leuven naar Turnhout gekomen om mij te komen halen en mijn ouders. Ik heb toen in het oude ziekenhuis Sint-Pieter gelegen in Leuven. Eens in Leuven, werden we véél beter opgevangen. Ik heb daar ook nog foto 's van, van toen ik in Turnhout lag en van in Leuven. Dat verschil is immens groot. De verzorgingen waren een hel, altijd verband wisselen enzo, ik heb toen heel wat afgeweend en gekrijst. Ze moesten mij altijd met een stuk of 4 verplegers vasthouden om mij te kunnen verzorgen, zo hard verzette ik mezelf. Ik ben toen bijna een maand in Leuven gebleven en daarna mocht ik naar huis. Ik heb dan nog een 2-tal jaar met een drukpak rondgelopen. Toen was dat zo 'n dik stijf pakje waar ik helemaal in zat, want ik was van boven tot bijna aan mijn knieën verbrand geworden. Mijn linkerarm en -hand zijn verbrand, mijn onderbuik is 1 lange lap transplantatiehuid en mijn beide bovenbenen zijn verbrand.

Toen heb ik veel afgezien omdat het zo warm was dikwijls in de zomer en ik zat in dat drukpak. En dan die behandelingen bij de kinesist ook nog lang moeten doen, om het verbrand terug soepeler te krijgen. Altijd moest ik een beetje verder proberen mijn arm te plooien en dat deed ook veel zeer. We hebben ook nog een hele tijd thuisverpleging gekregen om het verband in het begin te verwisselen. In die 2 jaar tijd moesten we ook nog geregeld terug naar Leuven op controle, dat weet ik ook nog goed. En ik weet ook nog goed dat ik een aantal jaren lang me moest insmeren met een speciale olie van de apotheek. Dat diende om te zorgen dat dat vel niet uitdroogde en om dat soepel te houden. Dat heb ik wel een paar jaar moeten doen. Alles bij elkaar heb ik er 2 jaar over gedaan om te genezen van de brandwonden.

Toen was ik eindelijk hersteld van de brandwonden en woonden we net in Hoogstraten, dat was zomer 1986. Mijn vader ging soms nog helpen in de garage in Merksplas bij de nieuwe mensen die ze overgenomen hadden. Daar kwam er ineens een vlam uit een lastoestel ofzo, recht op zijn onderarm. Die was ook diep verbrand. Mijn vader heeft daar ongeveer 3 weken mee in Leuven gelegen, in het zelfde ziekenhuis als ik toen. Ook hij moest naar de kinesist en heeft daar eens te hard geoefend zodat het vel daar terug openging en hij weer geopereerd moest worden.