| Suzanna |
|
Mijn naam is Suzanna en ik ben verbrand in 1994 tijdens een brand in een hotel in België. Een kerstboom vloog in de brand door een vonkje van een kaars die te dicht bij stond. Na een verblijf van 3 maanden in het BWC te Beverwijk mocht ik verder thuis herstellen. De psychologen in het BWC vroegen of ik mee wilde doen aan een nieuw project: Geestelijke hulp voor brandwondenslachtoffers. Deze hulp zou uit 10 sessies bestaan en was bedacht voor mensen die zeer recentelijk verbrand waren. Op zich een loffelijk streven en ik heb daar aan meegedaan. Achteraf gezien was het te vroeg. De deelnemers waren nog midden in het genezingsproces en wisten nog niet wat ze te wachten stond zowel lichamelijk als op sociaal gebied. Bovendien bestond de groep uit zeer verschillende mensen, wat op zich al voor problemen zorgde. Ik voelde mij daar dan ook niet prettig en bedacht dat ik toch uiteindelijk zelf er voor moest zorgen dat ik er weer bovenop kwam. Vrijwel direct na mijn ontslag uit het ziekenhuis stond mijn werkgever op stoep met de mededeling dat ik niet meer terug hoefde te komen. Na 18 jaar trouwe dienst. Vermoedelijk verwachtte hij dat ik er niet meer uit zou zien en dat kan niet in een PR functie. Natuurlijk heb ik dat niet over mijn kant laten gaan, maar dit heeft mij zo aangegrepen dat ik voor mijzelf tot de conclusie kwam dat dit erger was dan het ongeluk. Ik was nog herstellende en ik moest strijden tegen het onrecht. De strijd waarvan ik u de details zal besparen heeft 1,5 jaar geduurd; evenlang als het genezingsproces. Ik heb toen hulp gezocht en gevonden bij een psychologe. Zij heeft mij ongeveer 2 jaar lang moed ingepraat en mij handvaten aangereikt om te leren omgaan met het onrecht dat mij was aangedaan. Maar over mijn littekens werd niet gesproken. Ik was teveel bezig met het onrecht. Daarbij komt dat vooral 's winters, mijn littekens uit het zicht zijn. Mijn gezicht kan ik heel goed camoufleren dus eigenlijk ziet niemand dat ik verbrand ben. Wel merkte ik, vooral op het strand, dat mensen naar me keken, maar ik was nooit alleen. Er waren altijd veel vrienden en kennissen om mij heen en die steunden mij enorm. Ik voelde mij dan ook veilig. Totdat wij een keer in het buitenland op het strand waren en ik keihard geconfronteerd werd met het onbegrip van anderen. Ik ben altijd een ijdeltuit geweest; deed altijd en nog steeds mijn best om er gezellig uit te zien en nu kwam een negatieve opmerking hard aan. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn streven om er verzorgd uit te zien. Ik borrelde van woede en haalde fel uit, maar de rest van de dag was ik overstuur. Ik wist hier dus niet mee om te gaan.
Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij en ik kreeg een uitnodiging van de Brandwondenstichting om deel te nemen aan de pilot training 'Verder met littekens'. Ik heb daaraan meegedaan zonder verwachtingen, maar meer omdat ik het altijd lovenswaardig vind als mensen proberen anderen te helpen. Ze hebben het goed aangepakt, de Brandwondenstichting. Het grappige is, dat ik normaal gesproken een haantje de voorste type ben, maar aanvankelijk nam ik tijdens de training een afwachtende houding aan. Ik deed wel mee, maar liet het achterste van mijn tong niet zien. Ik bemerkte dat andere deelnemers problemen aankaartten die ik wel dacht, maar nooit uitsprak omdat ik bang was dat dit niet begrepen werd of dat ik als een zeurpiet werd afgedaan. Ik vond mijzelf dan ook een zeurpiet.
|